قران متن کامل با ترجمه + Quran English Farsi Arabic

تقدیم به معصومین و محبان علی علیه السلام

قران متن کامل با ترجمه + Quran English Farsi Arabic

تقدیم به معصومین و محبان علی علیه السلام

سوره انفطار

 

 

 

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

إِذَا السَّمَاءُ انْفَطَرَتْ‌ (1)

آن گاه که آسمان ز هم بشکافد ،

﴿الانفطار، 1

وَ إِذَا الْکَوَاکِبُ انْتَثَرَتْ‌ (2)

و آن گاه که اختران پراکنده شوند ،

﴿الانفطار، 2

وَ إِذَا الْبِحَارُ فُجِّرَتْ‌ (3)

و آن گاه که دریاها از جا برکنده گردند ،

﴿الانفطار، 3

وَ إِذَا الْقُبُورُ بُعْثِرَتْ‌ (4)

و آن گاه که گورها زیر و زبر شوند ،

﴿الانفطار، 4

عَلِمَتْ نَفْسٌ مَا قَدَّمَتْ وَ أَخَّرَتْ‌ (5)

هر نَفْسى آنچه را پیش فرستاده و بازپس گذاشته ، بداند .

﴿الانفطار، 5

یَا أَیُّهَا الْإِنْسَانُ مَا غَرَّکَ بِرَبِّکَ الْکَرِیمِ‌ (6)

اى انسان ، چه چیز تو را در باره پروردگار بزرگوارت مغرور ساخته ؟

﴿الانفطار، 6

الَّذِی خَلَقَکَ فَسَوَّاکَ فَعَدَلَکَ‌ (7)

همان کس که تو را آفرید ، و [ اندام ] تو را درست کرد ، و [ آن گاه ] تو را سامان بخشید .

﴿الانفطار، 7

فِی أَیِّ صُورَةٍ مَا شَاءَ رَکَّبَکَ‌ (8)

و به هر صورتى که خواست ، تو را ترکیب کرد .

﴿الانفطار، 8

کَلاَّ بَلْ تُکَذِّبُونَ بِالدِّینِ‌ (9)

با این همه ، شما منکرِ [ روز ] جزایید .

﴿الانفطار، 9

وَ إِنَّ عَلَیْکُمْ لَحَافِظِینَ‌ (10)

و قطعاً بر شما نگهبانانى [ گماشته شده ] اند :

﴿الانفطار، 10

کِرَاماً کَاتِبِینَ‌ (11)

[ فرشتگان ] بزرگوارى که نویسندگان [ اعمال شما ] هستند ;

﴿الانفطار، 11

یَعْلَمُونَ مَا تَفْعَلُونَ‌ (12)

آنچه را مى‏کنید ، مى‏دانند .

﴿الانفطار، 12

إِنَّ الْأَبْرَارَ لَفِی نَعِیمٍ‌ (13)

قطعاً نیکان به بهشت اندرند .

﴿الانفطار، 13

وَ إِنَّ الْفُجَّارَ لَفِی جَحِیمٍ‌ (14)

و بى‏شکّ ، بدکاران در دوزخند .

﴿الانفطار، 14

یَصْلَوْنَهَا یَوْمَ الدِّینِ‌ (15)

روز جزا در آنجا درآیند ،

﴿الانفطار، 15

وَ مَا هُمْ عَنْهَا بِغَائِبِینَ‌ (16)

و از آن [ عذاب ] دور نخواهند بود .

﴿الانفطار، 16

وَ مَا أَدْرَاکَ مَا یَوْمُ الدِّینِ‌ (17)

و تو چه دانى که چیست روز جزا .

﴿الانفطار، 17

ثُمَّ مَا أَدْرَاکَ مَا یَوْمُ الدِّینِ‌ (18)

باز چه دانى که چیست روز جزا ؟

﴿الانفطار، 18

یَوْمَ لاَ تَمْلِکُ نَفْسٌ لِنَفْسٍ شَیْئاً وَ الْأَمْرُ یَوْمَئِذٍ لِلَّهِ‌ (19)

روزى که کسى براى کسى هیچ اختیارى ندارد ; و در آن روز ، فرمان از آنِ خداست .

﴿الانفطار، 19

﴿الانفطار، 0

سوره مطففین

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿المطففین‏، 0

وَیْلٌ لِلْمُطَفِّفِینَ‌ (1)

واى بر کم‏فروشان ،

﴿المطففین‏، 1

الَّذِینَ إِذَا اکْتَالُوا عَلَى النَّاسِ یَسْتَوْفُونَ‌ (2)

که چون از مردم پیمانه ستانند ، تمام ستانند ;

﴿المطففین‏، 2

وَ إِذَا کَالُوهُمْ أَوْ وَزَنُوهُمْ یُخْسِرُونَ‌ (3)

و چون براى آنان پیمانه یا وزن کنند ، به ایشان کم دهند .

﴿المطففین‏، 3

أَ لاَ یَظُنُّ أُولٰئِکَ أَنَّهُمْ مَبْعُوثُونَ‌ (4)

مگر آنان گمان نمى‏دارند که برانگیخته خواهند شد ؟

﴿المطففین‏، 4

لِیَوْمٍ عَظِیمٍ‌ (5)

[ در ] روزى بزرگ :

﴿المطففین‏، 5

یَوْمَ یَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعَالَمِینَ‌ (6)

روزى که مردم در برابر پروردگار جهانیان به پاى ایستند .

﴿المطففین‏، 6

سوره الانشقاق

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿الانشقاق‏، 0

إِذَا السَّمَاءُ انْشَقَّتْ‌ (1)

آن گاه که آسمان ز هم بشکافد ،

﴿الانشقاق‏، 1

وَ أَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَ حُقَّتْ‌ (2)

و پروردگارش را فرمان بَرَد و [ چنین ] سِزَد .

﴿الانشقاق‏، 2

وَ إِذَا الْأَرْضُ مُدَّتْ‌ (3)

و آن گاه که زمین کشیده شود ،

﴿الانشقاق‏، 3

وَ أَلْقَتْ مَا فِیهَا وَ تَخَلَّتْ‌ (4)

و آنچه را که در آن است بیرون افکند و تُهى شود ،

﴿الانشقاق‏، 4

وَ أَذِنَتْ لِرَبِّهَا وَ حُقَّتْ‌ (5)

و پروردگارش را فرمان بَرَد و [ چنین ] سزد .

﴿الانشقاق‏، 5

یَا أَیُّهَا الْإِنْسَانُ إِنَّکَ کَادِحٌ إِلَى رَبِّکَ کَدْحاً فَمُلاَقِیهِ‌ (6)

اى انسان ، حقّاً که تو به سوى پروردگار خود بسختى در تلاشى ، و او را ملاقات خواهى کرد .

﴿الانشقاق‏، 6

فَأَمَّا مَنْ أُوتِیَ کِتَابَهُ بِیَمِینِهِ‌ (7)

امّا کسى که کارنامه‏اش به دست راستش داده شود ،

﴿الانشقاق‏، 7

فَسَوْفَ یُحَاسَبُ حِسَاباً یَسِیراً (8)

بزودى‏اش حسابى بس آسان کنند ،

﴿الانشقاق‏، 8

وَ یَنْقَلِبُ إِلَى أَهْلِهِ مَسْرُوراً (9)

و شادمان به سوى کسانش بازگردد .

﴿الانشقاق‏، 9

وَ أَمَّا مَنْ أُوتِیَ کِتَابَهُ وَرَاءَ ظَهْرِهِ‌ (10)

و امّا کسى که کارنامه‏اش از پشت سرش به او داده شود ،

﴿الانشقاق‏، 10

فَسَوْفَ یَدْعُو ثُبُوراً (11)

زودا که هلاک [ خویش ] خواهد ،

﴿الانشقاق‏، 11

وَ یَصْلَى سَعِیراً (12)

و در آتشِ افروخته درآید .

﴿الانشقاق‏، 12

إِنَّهُ کَانَ فِی أَهْلِهِ مَسْرُوراً (13)

او در [ میان ] خانواده خود شادمان بود .

﴿الانشقاق‏، 13

إِنَّهُ ظَنَّ أَنْ لَنْ یَحُورَ (14)

او مى‏پنداشت که هرگز برنخواهد گشت .

﴿الانشقاق‏، 14

بَلَى إِنَّ رَبَّهُ کَانَ بِهِ بَصِیراً (15)

آرى ، در حقیقت ، پروردگارش به او بینا بود .

﴿الانشقاق‏، 15

فَلاَ أُقْسِمُ بِالشَّفَقِ‌ (16)

نه ، نه ، سوگند به شَفَق ،

﴿الانشقاق‏، 16

وَ اللَّیْلِ وَ مَا وَسَقَ‌ (17)

سوگند به شب و آنچه [ شب ] فروپوشاند ،

﴿الانشقاق‏، 17

وَ الْقَمَرِ إِذَا اتَّسَقَ‌ (18)

سوگند به ماه چون [ بَدْرِ ] تمام شود ،

﴿الانشقاق‏، 18

لَتَرْکَبُنَّ طَبَقاً عَنْ طَبَقٍ‌ (19)

که قطعاً از حالى به حالى برخواهید نشست .

﴿الانشقاق‏، 19

فَمَا لَهُمْ لاَ یُؤْمِنُونَ‌ (20)

پس چرا آنان باور نمى‏دارند ؟

﴿الانشقاق‏، 20

وَ إِذَا قُرِئَ عَلَیْهِمُ الْقُرْآنُ لاَ یَسْجُدُونَ‌ (21)

و چون بر آنان قرآن تلاوت مى‏شود چهره بر خاک نمى‏سایند ؟

﴿الانشقاق‏، 21

بَلِ الَّذِینَ کَفَرُوا یُکَذِّبُونَ‌ (22)

[ نه ! ] بلکه آنان که کفر ورزیده‏اند ، تکذیب مى‏کنند .

﴿الانشقاق‏، 22

وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِمَا یُوعُونَ‌ (23)

و خدا به آنچه در سینه دارند داناتر است .

﴿الانشقاق‏، 23

فَبَشِّرْهُمْ بِعَذَابٍ أَلِیمٍ‌ (24)

پس آنان را از عذابى دردناک خبر ده ،

﴿الانشقاق‏، 24

إِلاَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَیْرُ مَمْنُونٍ‌ (25)

مگر کسانى که گرویده و کارهاى شایسته کرده‏اند ، که آنان را پاداشى بى‏منّت خواهد بود .

﴿الانشقاق‏، 25

سوره بروج

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿البروج‏، 0

وَ السَّمَاءِ ذَاتِ الْبُرُوجِ‌ (1)

سوگند به آسمانِ آکنده ز برج ،

﴿البروج‏، 1

وَ الْیَوْمِ الْمَوْعُودِ (2)

و به روزِ موعود ،

﴿البروج‏، 2

وَ شَاهِدٍ وَ مَشْهُودٍ (3)

و به گواه و مورد گواهى ،

﴿البروج‏، 3

قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ (4)

مرگ بر آدم‏سوزانِ خندق .

﴿البروج‏، 4

النَّارِ ذَاتِ الْوَقُودِ (5)

همان آتش مایه‏دار [ و انبوه ] .

﴿البروج‏، 5

إِذْ هُمْ عَلَیْهَا قُعُودٌ (6)

آن گاه که آنان بالاى آن [ خندق به تماشا ] نشسته بودند .

﴿البروج‏، 6

وَ هُمْ عَلَى مَا یَفْعَلُونَ بِالْمُؤْمِنِینَ شُهُودٌ (7)

و خود بر آنچه بر [ سرِ ] مؤمنان مى‏آوردند ، گواه بودند .

﴿البروج‏، 7

وَ مَا نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلاَّ أَنْ یُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِیزِ الْحَمِیدِ (8)

و بر آنان عیبى نگرفته بودند جز اینکه به خداى ارجمند ستوده ایمان آورده بودند .

﴿البروج‏، 8

الَّذِی لَهُ مُلْکُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ اللَّهُ عَلَى کُلِّ شَیْ‌ءٍ شَهِیدٌ (9)

همان [ خدایى ] که فرمانروایى آسمانها و زمین از آنِ اوست و خدا [ ست که ] بر هر چیزى گواه است .

﴿البروج‏، 9

إِنَّ الَّذِینَ فَتَنُوا الْمُؤْمِنِینَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ ثُمَّ لَمْ یَتُوبُوا فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَ لَهُمْ عَذَابُ الْحَرِیقِ‌ (10)

کسانى که مردان و زنان مؤمن را آزار کرده و بعد توبه نکرده‏اند ، ایشان راست عذاب جهنّم ، و ایشان راست عذاب سوزان .

﴿البروج‏، 10

إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ جَنَّاتٌ تَجْرِی مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ ذٰلِکَ الْفَوْزُ الْکَبِیرُ (11)

کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‏اند ، براى آنان باغهایى است که از زیر [ درختان ] آن جویها روان است ; این است [ همان ] رستگارى بزرگ .

﴿البروج‏، 11

إِنَّ بَطْشَ رَبِّکَ لَشَدِیدٌ (12)

آرى ، عِقاب پروردگارت سخت سنگین است .

﴿البروج‏، 12

إِنَّهُ هُوَ یُبْدِئُ وَ یُعِیدُ (13)

هم اوست که [ آفرینش را ] آغاز مى‏کند و بازمى‏گرداند .

﴿البروج‏، 13

وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ (14)

و اوست آن آمُرزنده دوستدارِ [ مؤمنان ] .

﴿البروج‏، 14

ذُو الْعَرْشِ الْمَجِیدُ (15)

صاحب ارجمند عرش .

﴿البروج‏، 15

فَعَّالٌ لِمَا یُرِیدُ (16)

هر چه را بخواهد انجام مى‏دهد .

﴿البروج‏، 16

هَلْ أَتَاکَ حَدِیثُ الْجُنُودِ (17)

آیا حدیث [ آن ] سپاهیان :

﴿البروج‏، 17

فِرْعَوْنَ وَ ثَمُودَ (18)

فرعون و ثَمود بر تو آمد ؟

﴿البروج‏، 18

بَلِ الَّذِینَ کَفَرُوا فِی تَکْذِیبٍ‌ (19)

[ نه ، ] بلکه آنان که کافر شده‏اند در تکذیب‏اند ;

﴿البروج‏، 19

وَ اللَّهُ مِنْ وَرَائِهِمْ مُحِیطٌ (20)

با آنکه خدا از هر سو برایشان محیط است .

﴿البروج‏، 20

بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَجِیدٌ (21)

آرى ، آن قرآنى ارجمند است ،

﴿البروج‏، 21

فِی لَوْحٍ مَحْفُوظٍ (22)

که در لوحى محفوظ است .

﴿البروج‏، 22

سوره طارق

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿الطارق‏، 0

وَ السَّمَاءِ وَ الطَّارِقِ‌ (1)

سوگند به آسمان و آن اختر شبگرد .

﴿الطارق‏، 1

وَ مَا أَدْرَاکَ مَا الطَّارِقُ‌ (2)

و تو چه دانى که اختر شبگرد چیست ؟

﴿الطارق‏، 2

النَّجْمُ الثَّاقِبُ‌ (3)

آن اختر فروزان .

﴿الطارق‏، 3

إِنْ کُلُّ نَفْسٍ لَمَّا عَلَیْهَا حَافِظٌ (4)

هیچ کس نیست مگر اینکه نگاهبانى بر او [ گماشته شده ] است .

﴿الطارق‏، 4

فَلْیَنْظُرِ الْإِنْسَانُ مِمَّ خُلِقَ‌ (5)

پس انسان باید بنگرد که از چه آفریده شده است ؟

﴿الطارق‏، 5

خُلِقَ مِنْ مَاءٍ دَافِقٍ‌ (6)

از آب جهنده‏اى خلق شده ،

﴿الطارق‏، 6

یَخْرُجُ مِنْ بَیْنِ الصُّلْبِ وَ التَّرَائِبِ‌ (7)

[ که ] از صُلْبِ مرد و میان استخوانهاى سینه زن بیرون مى‏آید .

﴿الطارق‏، 7

إِنَّهُ عَلَى رَجْعِهِ لَقَادِرٌ (8)

در حقیقت ، او [ خدا ] بر بازگردانیدن وى بخوبى تواناست .

﴿الطارق‏، 8

یَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ (9)

آن روز که رازها [ همه ] فاش شود ،

﴿الطارق‏، 9

فَمَا لَهُ مِنْ قُوَّةٍ وَ لاَ نَاصِرٍ (10)

پس او را نه نیرویى مانَد و نه یارى .

﴿الطارق‏، 10

وَ السَّمَاءِ ذَاتِ الرَّجْعِ‌ (11)

سوگند به آسمانِ بارش‏انگیز ،

﴿الطارق‏، 11

وَ الْأَرْضِ ذَاتِ الصَّدْعِ‌ (12)

سوگند به زمین شکافدار [ آماده کشت ] ،

﴿الطارق‏، 12

إِنَّهُ لَقَوْلٌ فَصْلٌ‌ (13)

[ که ] در حقیقت ، قرآن گفتارى قاطع و روشنگر است ;

﴿الطارق‏، 13

وَ مَا هُوَ بِالْهَزْلِ‌ (14)

و آن شوخى نیست .

﴿الطارق‏، 14

إِنَّهُمْ یَکِیدُونَ کَیْداً (15)

آنان دست به نیرنگ مى‏زنند .

﴿الطارق‏، 15

وَ أَکِیدُ کَیْداً (16)

و [ من نیز ] دست به نیرنگ مى‏زنم .

﴿الطارق‏، 16

فَمَهِّلِ الْکَافِرِینَ أَمْهِلْهُمْ رُوَیْداً (17)

پس کافران را مهلت ده ، و کمى آنان را به حال خود واگذار .

﴿الطارق‏، 17

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ (0)

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿الأعلى‏، 0

سَبِّحِ اسْمَ رَبِّکَ الْأَعْلَى‌ (1)

نام پروردگار والاىِ خود را به پاکى بستاى :

﴿الأعلى‏، 1

الَّذِی خَلَقَ فَسَوَّى‌ (2)

همان که آفرید و هماهنگى بخشید .

﴿الأعلى‏، 2

وَ الَّذِی قَدَّرَ فَهَدَى‌ (3)

و آنکه اندازه‏گیرى کرد و راه نمود .

﴿الأعلى‏، 3

وَ الَّذِی أَخْرَجَ الْمَرْعَى‌ (4)

و آنکه چمنزار را برآورد ;

﴿الأعلى‏، 4

فَجَعَلَهُ غُثَاءً أَحْوَى‌ (5)

و پس [ از چندى ] آن را خاشاکى تیره‏گون گردانید .

﴿الأعلى‏، 5

سَنُقْرِئُکَ فَلاَ تَنْسَى‌ (6)

ما بزودى [ آیات خود را به وسیله سروش غیبى ] بر تو خواهیم خواند ، تا فراموش نکنى ;

﴿الأعلى‏، 6

إِلاَّ مَا شَاءَ اللَّهُ إِنَّهُ یَعْلَمُ الْجَهْرَ وَ مَا یَخْفَى‌ (7)

جز آنچه خدا خواهد ، که او آشکار و آنچه را که نهان است مى‏داند .

﴿الأعلى‏، 7

وَ نُیَسِّرُکَ لِلْیُسْرَى‌ (8)

و براى تو آسانترین [ راه ] را فراهم مى‏گردانیم .

﴿الأعلى‏، 8

فَذَکِّرْ إِنْ نَفَعَتِ الذِّکْرَى‌ (9)

پس پند ده ، اگر پند سود بخشد .

﴿الأعلى‏، 9

سَیَذَّکَّرُ مَنْ یَخْشَى‌ (10)

آن کس که ترسد ، بزودى عبرت گیرد .

﴿الأعلى‏، 10

وَ یَتَجَنَّبُهَا الْأَشْقَى‌ (11)

و نگون‏بخت ، خود را از آن دور مى‏دارد ;

﴿الأعلى‏، 11

الَّذِی یَصْلَى النَّارَ الْکُبْرَى‌ (12)

همان کس که در آتشى بزرگ درآید ;

﴿الأعلى‏، 12

ثُمَّ لاَ یَمُوتُ فِیهَا وَ لاَ یَحْیَى‌ (13)

آن گاه نه در آن مى‏میرد و نه زندگانى مى‏یابد .

﴿الأعلى‏، 13

قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَکَّى‌ (14)

رستگار آن کس که خود را پاک گردانید ;

﴿الأعلى‏، 14

وَ ذَکَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى‌ (15)

و نام پروردگارش را یاد کرد و نماز گزارد .

﴿الأعلى‏، 15

سوره الأعلى

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿الأعلى‏، 0

سَبِّحِ اسْمَ رَبِّکَ الْأَعْلَى‌ (1)

نام پروردگار والاىِ خود را به پاکى بستاى :

﴿الأعلى‏، 1

الَّذِی خَلَقَ فَسَوَّى‌ (2)

همان که آفرید و هماهنگى بخشید .

﴿الأعلى‏، 2

وَ الَّذِی قَدَّرَ فَهَدَى‌ (3)

و آنکه اندازه‏گیرى کرد و راه نمود .

﴿الأعلى‏، 3

وَ الَّذِی أَخْرَجَ الْمَرْعَى‌ (4)

و آنکه چمنزار را برآورد ;

﴿الأعلى‏، 4

فَجَعَلَهُ غُثَاءً أَحْوَى‌ (5)

و پس [ از چندى ] آن را خاشاکى تیره‏گون گردانید .

﴿الأعلى‏، 5

سَنُقْرِئُکَ فَلاَ تَنْسَى‌ (6)

ما بزودى [ آیات خود را به وسیله سروش غیبى ] بر تو خواهیم خواند ، تا فراموش نکنى ;

﴿الأعلى‏، 6

إِلاَّ مَا شَاءَ اللَّهُ إِنَّهُ یَعْلَمُ الْجَهْرَ وَ مَا یَخْفَى‌ (7)

جز آنچه خدا خواهد ، که او آشکار و آنچه را که نهان است مى‏داند .

﴿الأعلى‏، 7

وَ نُیَسِّرُکَ لِلْیُسْرَى‌ (8)

و براى تو آسانترین [ راه ] را فراهم مى‏گردانیم .

﴿الأعلى‏، 8

فَذَکِّرْ إِنْ نَفَعَتِ الذِّکْرَى‌ (9)

پس پند ده ، اگر پند سود بخشد .

﴿الأعلى‏، 9

سَیَذَّکَّرُ مَنْ یَخْشَى‌ (10)

آن کس که ترسد ، بزودى عبرت گیرد .

﴿الأعلى‏، 10

وَ یَتَجَنَّبُهَا الْأَشْقَى‌ (11)

و نگون‏بخت ، خود را از آن دور مى‏دارد ;

﴿الأعلى‏، 11

الَّذِی یَصْلَى النَّارَ الْکُبْرَى‌ (12)

همان کس که در آتشى بزرگ درآید ;

﴿الأعلى‏، 12

ثُمَّ لاَ یَمُوتُ فِیهَا وَ لاَ یَحْیَى‌ (13)

آن گاه نه در آن مى‏میرد و نه زندگانى مى‏یابد .

﴿الأعلى‏، 13

قَدْ أَفْلَحَ مَنْ تَزَکَّى‌ (14)

رستگار آن کس که خود را پاک گردانید ;

﴿الأعلى‏، 14

وَ ذَکَرَ اسْمَ رَبِّهِ فَصَلَّى‌ (15)

و نام پروردگارش را یاد کرد و نماز گزارد .

﴿الأعلى‏، 15

سوره غاشیه

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿الغاشیة، 0

هَلْ أَتَاکَ حَدِیثُ الْغَاشِیَةِ (1)

آیا خبرِ « غاشیه » به تو رسیده است ؟

﴿الغاشیة، 1

وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ خَاشِعَةٌ (2)

در آن روز ، چهره‏هایى زبونند ،

﴿الغاشیة، 2

عَامِلَةٌ نَاصِبَةٌ (3)

که تلاش کرده ، رنج [ بیهوده ] برده‏اند .

﴿الغاشیة، 3

تَصْلَى نَاراً حَامِیَةً (4)

[ ناچار ] در آتشى سوزان درآیند .

﴿الغاشیة، 4

تُسْقَى مِنْ عَیْنٍ آنِیَةٍ (5)

از چشمه‏اى داغ نوشانیده شوند .

﴿الغاشیة، 5

لَیْسَ لَهُمْ طَعَامٌ إِلاَّ مِنْ ضَرِیعٍ‌ (6)

خوراکى جز خارِ خشک ندارند ،

﴿الغاشیة، 6

لاَ یُسْمِنُ وَ لاَ یُغْنِی مِنْ جُوعٍ‌ (7)

[ که ] نه فربه کند ، و نه گرسنگى را باز دارد .

﴿الغاشیة، 7

وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ نَاعِمَةٌ (8)

در آن روز ، چهره‏هایى شادابند .

﴿الغاشیة، 8

لِسَعْیِهَا رَاضِیَةٌ (9)

از کوشش خود خشنودند .

﴿الغاشیة، 9

لاَ تَسْمَعُ فِیهَا لاَغِیَةً (11)

سخن بیهوده‏اى در آنجا نشنوند .

﴿الغاشیة، 11

فِیهَا عَیْنٌ جَارِیَةٌ (12)

در آن ، چشمه‏اى روان باشد .

﴿الغاشیة، 12

فِیهَا سُرُرٌ مَرْفُوعَةٌ (13)

تختهایى بلند در آنجاست .

﴿الغاشیة، 13

وَ أَکْوَابٌ مَوْضُوعَةٌ (14)

و قدحهایى نهاده شده .

﴿الغاشیة، 14

وَ نَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌ (15)

و بالشهایى پهلوى هم [ چیده ] .

﴿الغاشیة، 15

وَ زَرَابِیُّ مَبْثُوثَةٌ (16)

و فرشهایى [ زربفت ] گسترده .

﴿الغاشیة، 16

أَ فَلاَ یَنْظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ کَیْفَ خُلِقَتْ‌ (17)

آیا به شتر نمى‏نگرند که چگونه آفریده شده ؟

﴿الغاشیة، 17

وَ إِلَى السَّمَاءِ کَیْفَ رُفِعَتْ‌ (18)

و به آسمان که چگونه برافراشته شده ؟

﴿الغاشیة، 18

وَ إِلَى الْجِبَالِ کَیْفَ نُصِبَتْ‌ (19)

و به کوه‏ها که چگونه برپا داشته شده ؟

﴿الغاشیة، 19

وَ إِلَى الْأَرْضِ کَیْفَ سُطِحَتْ‌ (20)

و به زمین که چگونه گسترده شده است ؟

﴿الغاشیة، 20

فَذَکِّرْ إِنَّمَا أَنْتَ مُذَکِّرٌ (21)

پس تذکّر ده که تو تنها تذکّردهنده‏اى .

﴿الغاشیة، 21

لَسْتَ عَلَیْهِمْ بِمُسَیْطِرٍ (22)

بر آنان تسلّطى ندارى ;

﴿الغاشیة، 22

إِلاَّ مَنْ تَوَلَّى وَ کَفَرَ (23)

مگر کسى که روى بگرداند و کفر ورزد ،

﴿الغاشیة، 23

فَیُعَذِّبُهُ اللَّهُ الْعَذَابَ الْأَکْبَرَ (24)

که خدا او را به آن عذاب بزرگتر عذاب کند .

﴿الغاشیة، 24

إِنَّ إِلَیْنَا إِیَابَهُمْ‌ (25)

در حقیقت ، بازگشت آنان به سوى ماست ;

﴿الغاشیة، 25

ثُمَّ إِنَّ عَلَیْنَا حِسَابَهُمْ‌ (26)

آن گاه حساب [ خواستن از ] آنان به عهده ماست .

﴿الغاشیة، 26

سوره فجر

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿الفجر، 0

وَ الْفَجْرِ (1)

سوگند به سپیده‏دم ،

﴿الفجر، 1

وَ لَیَالٍ عَشْرٍ (2)

و به شبهاى دهگانه ،

﴿الفجر، 2

وَ الشَّفْعِ وَ الْوَتْرِ (3)

و به جُفت و تاق ،

﴿الفجر، 3

وَ اللَّیْلِ إِذَا یَسْرِ (4)

و به شب ، وقتى سپرى شود .

﴿الفجر، 4

هَلْ فِی ذٰلِکَ قَسَمٌ لِذِی حِجْرٍ (5)

آیا در این ، براى خردمند [ نیاز به ] سوگندى [ دیگر ] است ؟

﴿الفجر، 5

أَ لَمْ تَرَ کَیْفَ فَعَلَ رَبُّکَ بِعَادٍ (6)

مگر ندانسته‏اى که پروردگارت با عاد چه کرد ؟

﴿الفجر، 6

إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ (7)

صاحب [ بناهایى چون ] تیرک‏هاى بلند ،

﴿الفجر، 7

الَّتِی لَمْ یُخْلَقْ مِثْلُهَا فِی الْبِلاَدِ (8)

که مانندش در شهرها ساخته نشده بود ؟

﴿الفجر، 8

وَ ثَمُودَ الَّذِینَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ (9)

و با ثمود ، همانان که در درّه ، تخته‏سنگها را مى‏بریدند ؟

﴿الفجر، 9

وَ فِرْعَوْنَ ذِی الْأَوْتَادِ (10)

و با فرعون ، صاحب خرگاه‏ها [ و بناهاى بلند ] ؟

﴿الفجر، 10

الَّذِینَ طَغَوْا فِی الْبِلاَدِ (11)

همانان که در شهرها سر به طغیان برداشتند ،

﴿الفجر، 11

فَأَکْثَرُوا فِیهَا الْفَسَادَ (12)

و در آنها بسیار تبهکارى کردند .

﴿الفجر، 12

فَصَبَّ عَلَیْهِمْ رَبُّکَ سَوْطَ عَذَابٍ‌ (13)

[ تا آنکه ] پروردگارت بر سر آنان تازیانه عذاب را فرونواخت ،

﴿الفجر، 13

إِنَّ رَبَّکَ لَبِالْمِرْصَادِ (14)

زیرا پروردگار تو سخت در کمین است .

﴿الفجر، 14

فَأَمَّا الْإِنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلاَهُ رَبُّهُ فَأَکْرَمَهُ وَ نَعَّمَهُ فَیَقُولُ رَبِّی أَکْرَمَنِ‌ (15)

امّا انسان ، هنگامى که پروردگارش وى را مى‏آزماید ، و عزیزش مى‏دارد و نعمت فراوان به او مى‏دهد ، مى‏گوید : « پروردگارم مرا گرامى داشته است . »

﴿الفجر، 15

وَ أَمَّا إِذَا مَا ابْتَلاَهُ فَقَدَرَ عَلَیْهِ رِزْقَهُ فَیَقُولُ رَبِّی أَهَانَنِ‌ (16)

و امّا چون وى را مى‏آزماید و روزى‏اش را بر او تنگ مى‏گرداند ، مى‏گوید : « پروردگارم مرا خوار کرده است . »

﴿الفجر، 16

کَلاَّ بَلْ لاَ تُکْرِمُونَ الْیَتِیمَ‌ (17)

ولى نه ، بلکه یتیم را نمى‏نوازید ;

﴿الفجر، 17

وَ لاَ تَحَاضُّونَ عَلَى طَعَامِ الْمِسْکِینِ‌ (18)

و بر خوراک [ دادن ] بینوا همدیگر را بر نمى‏انگیزید ;

﴿الفجر، 18

وَ تَأْکُلُونَ التُّرَاثَ أَکْلاً لَمّاً (19)

و میراث [ ضعیفان ] را چپاولگرانه مى‏خورید ;

﴿الفجر، 19

وَ تُحِبُّونَ الْمَالَ حُبّاً جَمّاً (20)

و مال را دوست دارید ، دوست داشتنى بسیار .

﴿الفجر، 20

کَلاَّ إِذَا دُکَّتِ الْأَرْضُ دَکّاً دَکّاً (21)

نه چنان است ، آن گاه که زمین ، سخت در هم کوبیده شود ،

﴿الفجر، 21

وَ جَاءَ رَبُّکَ وَ الْمَلَکُ صَفّاً صَفّاً (22)

و [ فرمان ] پروردگارت و فرشته [ ها ] صف در صف آیند ،

﴿الفجر، 22

وَ جِی‌ءَ یَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ یَوْمَئِذٍ یَتَذَکَّرُ الْإِنْسَانُ وَ أَنَّى لَهُ الذِّکْرَى‌ (23)

و جهنّم را در آن روز [ حاضر ] آورند ، آن روز است که انسان پند گیرد ; و [ لى ] کجا او را جاى پندگرفتن باشد ؟

﴿الفجر، 23

سوره بلد

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿البلد، 0

لاَ أُقْسِمُ بِهٰذَا الْبَلَدِ (1)

سوگند به این شهر ،

﴿البلد، 1

وَ أَنْتَ حِلٌّ بِهٰذَا الْبَلَدِ (2)

و حال آنکه تو در این شهر جاى دارى ;

﴿البلد، 2

وَ وَالِدٍ وَ مَا وَلَدَ (3)

سوگند به پدرى [ چنان ] و آن کسى را که به وجود آورد ;

﴿البلد، 3

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِی کَبَدٍ (4)

براستى که انسان را در رنج آفریده‏ایم .

﴿البلد، 4

أَ یَحْسَبُ أَنْ لَنْ یَقْدِرَ عَلَیْهِ أَحَدٌ (5)

آیا پندارد که هیچ کس هرگز بر او دست نتواند یافت ؟

﴿البلد، 5

یَقُولُ أَهْلَکْتُ مَالاً لُبَداً (6)

گوید : « مال فراوانى تباه کردم . »

﴿البلد، 6

أَ یَحْسَبُ أَنْ لَمْ یَرَهُ أَحَدٌ (7)

آیا پندارد که هیچ کس او را ندیده است ؟

﴿البلد، 7

أَ لَمْ نَجْعَلْ لَهُ عَیْنَیْنِ‌ (8)

آیا دو چشمش نداده‏ایم ؟

﴿البلد، 8

وَ لِسَاناً وَ شَفَتَیْنِ‌ (9)

و زبانى و دو لب .

﴿البلد، 9

وَ هَدَیْنَاهُ النَّجْدَیْنِ‌ (10)

و هر دو راه [ خیر و شرّ ] را بدو نمودیم .

﴿البلد، 10

فَلاَ اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ (11)

و [ لى ] نخواست از گردنه [ عاقبت‏نگرى ] بالا رَوَد !

﴿البلد، 11

وَ مَا أَدْرَاکَ مَا الْعَقَبَةُ (12)

و تو چه دانى که آن گردنه [ سخت ] چیست ؟

﴿البلد، 12

فَکُّ رَقَبَةٍ (13)

بنده‏اى را آزادکردن ،

﴿البلد، 13

أَوْ إِطْعَامٌ فِی یَوْمٍ ذِی مَسْغَبَةٍ (14)

یا در روز گرسنگى ، طعام‏دادن :

﴿البلد، 14

یَتِیماً ذَا مَقْرَبَةٍ (15)

به یتیمى خویشاوند ،

﴿البلد، 15

أَوْ مِسْکِیناً ذَا مَتْرَبَةٍ (16)

یا بینوایى خاک‏نشین .

﴿البلد، 16

ثُمَّ کَانَ مِنَ الَّذِینَ آمَنُوا وَ تَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَ تَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ (17)

علاوه بر این از زمره کسانى باشد که گرویده و یکدیگر را به شکیبایى و مهربانى سفارش کرده‏اند ;

﴿البلد، 17

أُولٰئِکَ أَصْحَابُ الْمَیْمَنَةِ (18)

اینانند خجستگان .

﴿البلد، 18

وَ الَّذِینَ کَفَرُوا بِآیَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ (19)

و کسانى که به انکارِ نشانه‏هاى ما پرداخته‏اند ، آنانند ناخجستگان شوم .

﴿البلد، 19

عَلَیْهِمْ نَارٌ مُؤْصَدَةٌ (20)

بر آنان آتشى سرپوشیده احاطه دارد .

﴿البلد، 20

سوره شمس

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿الشمس‏، 0

وَ الشَّمْسِ وَ ضُحَاهَا (1)

سوگند به خورشید و تابندگى‏اش ،

﴿الشمس‏، 1

وَ الْقَمَرِ إِذَا تَلاَهَا (2)

سوگند به مَه چون پى [ خورشید ] رَوَد .

﴿الشمس‏، 2

وَ النَّهَارِ إِذَا جَلاَّهَا (3)

سوگند به روز چون [ زمین را ] روشن گرداند ،

﴿الشمس‏، 3

وَ اللَّیْلِ إِذَا یَغْشَاهَا (4)

سوگند به شب چو پرده بر آن پوشد ،

﴿الشمس‏، 4

وَ السَّمَاءِ وَ مَا بَنَاهَا (5)

سوگند به آسمان و آن کس که آن را برافراشت ،

﴿الشمس‏، 5

وَ الْأَرْضِ وَ مَا طَحَاهَا (6)

سوگند به زمین و آن کس که آن را گسترد ،

﴿الشمس‏، 6

وَ نَفْسٍ وَ مَا سَوَّاهَا (7)

سوگند به نَفْس و آن کس که آن را درست کرد ;

﴿الشمس‏، 7

فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَ تَقْوَاهَا (8)

سپس پلیدکارى و پرهیزگارى‏اش را به آن الهام کرد ،

﴿الشمس‏، 8

قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَکَّاهَا (9)

که هر کس آن را پاک گردانید ، قطعاً رستگار شد ،

﴿الشمس‏، 9

وَ قَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا (10)

و هر که آلوده‏اش ساخت ، قطعاً درباخت .

﴿الشمس‏، 10

کَذَّبَتْ ثَمُودُ بِطَغْوَاهَا (11)

[ قوم ] ثمود به سبب طغیان خود به تکذیب پرداختند .

﴿الشمس‏، 11

إِذِ انْبَعَثَ أَشْقَاهَا (12)

آن گاه که شقى‏ترینشان بر [ پا ] خاست .

﴿الشمس‏، 12

فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ نَاقَةَ اللَّهِ وَ سُقْیَاهَا (13)

پس فرستاده خدا به آنان گفت : « زنهار ! ماده شتر خدا و [ نوبت ] آب‏خوردنش را [ حرمت نهید ] » .

﴿الشمس‏، 13

فَکَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمْدَمَ عَلَیْهِمْ رَبُّهُمْ بِذَنْبِهِمْ فَسَوَّاهَا (14)

و [ لى ] دروغزنش خواندند و آن [ ماده شتر ] را پى کردند ، و پروردگارشان به [ سزاى ] گناهشان بر سرشان عذاب آورد و آنان را با خاک یکسان کرد .

﴿الشمس‏، 14

وَ لاَ یَخَافُ عُقْبَاهَا (15)

و از پیامدِ کار خویش ، بیمى به خود راه نداد .

﴿الشمس‏، 15

سوره لیل

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿اللیل‏، 0

وَ اللَّیْلِ إِذَا یَغْشَى‌ (1)

سوگند به شب چون پرده افکند ،

﴿اللیل‏، 1

وَ النَّهَارِ إِذَا تَجَلَّى‌ (2)

سوگند به روز چون جلوه‏گرى آغازد ،

﴿اللیل‏، 2

وَ مَا خَلَقَ الذَّکَرَ وَ الْأُنْثَى‌ (3)

و [ سوگند به ] آنکه نر و ماده را آفرید ،

﴿اللیل‏، 3

إِنَّ سَعْیَکُمْ لَشَتَّى‌ (4)

که همانا تلاش شما پراکنده است .

﴿اللیل‏، 4

فَأَمَّا مَنْ أَعْطَى وَ اتَّقَى‌ (5)

امّا آنکه [ حقّ خدا را ] داد و پروا داشت ،

﴿اللیل‏، 5

وَ صَدَّقَ بِالْحُسْنَى‌ (6)

و [ پاداش ] نیکوتر را تصدیق کرد ،

﴿اللیل‏، 6

فَسَنُیَسِّرُهُ لِلْیُسْرَى‌ (7)

بزودى راهِ آسانى پیش پاى او خواهیم گذاشت .

﴿اللیل‏، 7

وَ أَمَّا مَنْ بَخِلَ وَ اسْتَغْنَى‌ (8)

و امّا آنکه بخل ورزید و خود را بى‏نیاز دید ،

﴿اللیل‏، 8

وَ کَذَّبَ بِالْحُسْنَى‌ (9)

و [ پاداش ] نیکوتر را به دروغ گرفت ،

﴿اللیل‏، 9

فَسَنُیَسِّرُهُ لِلْعُسْرَى‌ (10)

بزودى راهِ دشوارى به او خواهیم نمود .

﴿اللیل‏، 10

وَ مَا یُغْنِی عَنْهُ مَالُهُ إِذَا تَرَدَّى‌ (11)

و چون هلاک شد ، [ دیگر ] مالِ او به کارش نمى‏آید .

﴿اللیل‏، 11

إِنَّ عَلَیْنَا لَلْهُدَى‌ (12)

همانا هدایت بر ماست .

﴿اللیل‏، 12

وَ إِنَّ لَنَا لَلْآخِرَةَ وَ الْأُولَى‌ (13)

و در حقیقت ، دنیا و آخرت از آنِ ماست .

﴿اللیل‏، 13

فَأَنْذَرْتُکُمْ نَاراً تَلَظَّى‌ (14)

پس شما را به آتشى که زبانه مى‏کشد هشدار دادم .

﴿اللیل‏، 14

سوره الضحى

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ (0)

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿الضحى‏، 0

وَ الضُّحَى‌ (1)

سوگند به روشنایى روز ،

﴿الضحى‏، 1

وَ اللَّیْلِ إِذَا سَجَى‌ (2)

سوگند به شب چون آرام گیرد ،

﴿الضحى‏، 2

مَا وَدَّعَکَ رَبُّکَ وَ مَا قَلَى‌ (3)

[ که ] پروردگارت تو را وانگذاشته ، و دشمن نداشته است .

﴿الضحى‏، 3

وَ لَلْآخِرَةُ خَیْرٌ لَکَ مِنَ الْأُولَى‌ (4)

و قطعاً آخرت براى تو از دنیا نیکوتر خواهد بود .

﴿الضحى‏، 4

وَ لَسَوْفَ یُعْطِیکَ رَبُّکَ فَتَرْضَى‌ (5)

و بزودى پروردگارت تو را عطا خواهد داد ، تا خرسند گردى .

﴿الضحى‏، 5

أَ لَمْ یَجِدْکَ یَتِیماً فَآوَى‌ (6)

مگر نه تو را یتیم یافت ، پس پناه داد ؟

﴿الضحى‏، 6

وَ وَجَدَکَ ضَالاًّ فَهَدَى‌ (7)

و تو را سرگشته یافت ، پس هدایت کرد ؟

﴿الضحى‏، 7

وَ وَجَدَکَ عَائِلاً فَأَغْنَى‌ (8)

و تو را تنگدست یافت و بى‏نیاز گردانید ؟

﴿الضحى‏، 8

فَأَمَّا الْیَتِیمَ فَلاَ تَقْهَرْ (9)

و امّا [ تو نیز به پاس نعمت ما ] یتیم را میازار ،

﴿الضحى‏، 9

وَ أَمَّا السَّائِلَ فَلاَ تَنْهَرْ (10)

و گدا را مَران ،

﴿الضحى‏، 10

وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّکَ فَحَدِّثْ‌ (11)

و از نعمت پروردگار خویش [ با مردم ] سخن گوى .

﴿الضحى‏، 11

سوره الشرح

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ (0)

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿الشرح‏، 0

أَ لَمْ نَشْرَحْ لَکَ صَدْرَکَ‌ (1)

آیا براى تو سینه‏ات را نگشاده‏ایم ؟

﴿الشرح‏، 1

وَ وَضَعْنَا عَنْکَ وِزْرَکَ‌ (2)

و بار گرانت را از [ دوش ] تو برنداشتیم ؟

﴿الشرح‏، 2

الَّذِی أَنْقَضَ ظَهْرَکَ‌ (3)

[ بارى ] که [ گویى ] پشت تو را شکست .

﴿الشرح‏، 3

وَ رَفَعْنَا لَکَ ذِکْرَکَ‌ (4)

و نامت را براى تو بُلند گردانیدیم .

﴿الشرح‏، 4

فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْراً (5)

پس [ بدان که ] با دشوارى ، آسانى است .

﴿الشرح‏، 5

إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْراً (6)

آرى ، با دشوارى ، آسانى است .

﴿الشرح‏، 6

فَإِذَا فَرَغْتَ فَانْصَبْ‌ (7)

پس چون فراغت یافتى ، به طاعت درکوش ;

﴿الشرح‏، 7

وَ إِلَى رَبِّکَ فَارْغَبْ‌ (8)

و با اشتیاق ، به سوى پروردگارت روى آور .

﴿الشرح‏، 8

سوره التین

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ (0)

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿التین‏، 0

وَ التِّینِ وَ الزَّیْتُونِ‌ (1)

سوگند به [ کوه ] تین و زیتون ،

﴿التین‏، 1

وَ طُورِ سِینِینَ‌ (2)

و طور سینا ،

﴿التین‏، 2

وَ هٰذَا الْبَلَدِ الْأَمِینِ‌ (3)

و این شهر امن [ و امان ] ،

﴿التین‏، 3

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِی أَحْسَنِ تَقْوِیمٍ‌ (4)

[ که ] براستى انسان را در نیکوترین اعتدال آفریدیم .

﴿التین‏، 4

ثُمَّ رَدَدْنَاهُ أَسْفَلَ سَافِلِینَ‌ (5)

سپس او را به پست‏ترین [ مراتب ] پستى بازگردانیدیم ;

﴿التین‏، 5

إِلاَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَیْرُ مَمْنُونٍ‌ (6)

مگر کسانى را که گرویده و کارهاى شایسته کرده‏اند ، که پاداشى بى‏منّت خواهند داشت .

﴿التین‏، 6

فَمَا یُکَذِّبُکَ بَعْدُ بِالدِّینِ‌ (7)

پس چه چیز ، تو را بعد [ از این ] به تکذیب جزا وامى‏دارد ؟

﴿التین‏، 7

أَ لَیْسَ اللَّهُ بِأَحْکَمِ الْحَاکِمِینَ‌ (8)

آیا خدا نیکوترین داوران نیست ؟

﴿التین‏، 8

سوره العلق . ایه ۱۹ سجده واجب دارد

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ (0)

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿العلق‏، 0

اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّکَ الَّذِی خَلَقَ‌ (1)

بخوان به نام پروردگارت که آفرید .

﴿العلق‏، 1

خَلَقَ الْإِنْسَانَ مِنْ عَلَقٍ‌ (2)

انسان را از عَلَق آفرید .

﴿العلق‏، 2

اقْرَأْ وَ رَبُّکَ الْأَکْرَمُ‌ (3)

بخوان ، و پروردگار تو کریمترین [ کریمان ] است .

﴿العلق‏، 3

الَّذِی عَلَّمَ بِالْقَلَمِ‌ (4)

همان کس که به وسیله قلم آموخت .

﴿العلق‏، 4

عَلَّمَ الْإِنْسَانَ مَا لَمْ یَعْلَمْ‌ (5)

آنچه را که انسان نمى‏دانست [ بتدریج به او ] آموخت .

﴿العلق‏، 5

کَلاَّ إِنَّ الْإِنْسَانَ لَیَطْغَى‌ (6)

حقّاً که انسان سرکشى مى‏کند ،

﴿العلق‏، 6

أَنْ رَآهُ اسْتَغْنَى‌ (7)

همین که خود را بى‏نیاز پندارد .

﴿العلق‏، 7

إِنَّ إِلَى رَبِّکَ الرُّجْعَى‌ (8)

در حقیقت ، بازگشت به سوى پروردگار توست .

﴿العلق‏، 8

أَ رَأَیْتَ الَّذِی یَنْهَى‌ (9)

آیا دیدى آن کس را که باز مى‏داشت ،

﴿العلق‏، 9

عَبْداً إِذَا صَلَّى‌ (10)

بنده‏اى را آن گاه که نماز مى‏گزارد ؟

﴿العلق‏، 10

أَ رَأَیْتَ إِنْ کَانَ عَلَى الْهُدَى‌ (11)

چه پندارى اگر او بر هدایت باشد ،

﴿العلق‏، 11

أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوَى‌ (12)

یا به پرهیزگارى وادارد [ براى او بهتر نیست ] ؟

﴿العلق‏، 12

أَ رَأَیْتَ إِنْ کَذَّبَ وَ تَوَلَّى‌ (13)

[ و باز ] آیا چه پندارى [ که ] اگر او به تکذیب پردازد و روى برگردانَد [ چه کیفرى در پیش دارد ] ؟

﴿العلق‏، 13

أَ لَمْ یَعْلَمْ بِأَنَّ اللَّهَ یَرَى‌ (14)

مگر ندانسته که خدا مى‏بیند ؟

﴿العلق‏، 14

کَلاَّ لَئِنْ لَمْ یَنْتَهِ لَنَسْفَعاً بِالنَّاصِیَةِ (15)

زنهار ، اگر باز نایستد ، موى پیشانى [ او ] را سخت بگیریم ;

﴿العلق‏، 15

نَاصِیَةٍ کَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍ (16)

[ همان ] موىِ پیشانى دروغزن گناه‏پیشه را .

﴿العلق‏، 16

فَلْیَدْعُ نَادِیَهُ‌ (17)

[ بگو ] تا گروه خود را بخواند .

﴿العلق‏، 17

سَنَدْعُ الزَّبَانِیَةَ (18)

بزودى آتشبانان را فرا خوانیم .

﴿العلق‏، 18

کَلاَّ لاَ تُطِعْهُ وَ اسْجُدْ وَ اقْتَرِبْ‌ (19)

زنهار ! فرمانش مَبَر ، و سجده کن ، و خود را [ به خدا ] نزدیک گردان .

﴿العلق‏، 19

سوره القدر

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ (0)

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿القدر، 0

إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِی لَیْلَةِ الْقَدْرِ (1)

ما [ قرآن را ] در شب قدر نازل کردیم .

﴿القدر، 1

وَ مَا أَدْرَاکَ مَا لَیْلَةُ الْقَدْرِ (2)

و از شب قدر ، چه آگاهت کرد .

﴿القدر، 2

لَیْلَةُ الْقَدْرِ خَیْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ (3)

شبِ قدر از هزار ماه ارجمندتر است .

﴿القدر، 3

تَنَزَّلُ الْمَلاَئِکَةُ وَ الرُّوحُ فِیهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ کُلِّ أَمْرٍ (4)

در آن [ شب ] فرشتگان ، با روح ، به فرمان پروردگارشان ، براى هر کارى [ که مقرّر شده است ] فرود آیند ;

﴿القدر، 4

سَلاَمٌ هِیَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ (5)

[ آن شب ] تا دَمِ صُبح ، صلح و سلام است .

﴿القدر، 5

سوره البینة

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ (0)

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿البینة، 0

لَمْ یَکُنِ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ وَ الْمُشْرِکِینَ مُنْفَکِّینَ حَتَّى تَأْتِیَهُمُ الْبَیِّنَةُ (1)

کافرانِ اهل کتاب و مشرکان ، دست‏بردار نبودند تا دلیلى آشکار بر ایشان آید :

﴿البینة، 1

رَسُولٌ مِنَ اللَّهِ یَتْلُو صُحُفاً مُطَهَّرَةً (2)

فرستاده‏اى از جانب خدا که [ بر آنان ] صحیفه‏هایى پاک را تلاوت کند ،

﴿البینة، 2

فِیهَا کُتُبٌ قَیِّمَةٌ (3)

که در آنها نوشته‏هاى استوار است .

﴿البینة، 3

وَ مَا تَفَرَّقَ الَّذِینَ أُوتُوا الْکِتَابَ إِلاَّ مِنْ بَعْدِ مَا جَاءَتْهُمُ الْبَیِّنَةُ (4)

و اهل کتاب دستخوشِ پراکندگى نشدند ، مگر پس از آنکه برهان آشکار براى آنان آمد .

﴿البینة، 4

وَ مَا أُمِرُوا إِلاَّ لِیَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِینَ لَهُ الدِّینَ حُنَفَاءَ وَ یُقِیمُوا الصَّلاَةَ وَ یُؤْتُوا الزَّکَاةَ وَ ذٰلِکَ دِینُ الْقَیِّمَةِ (5)

و فرمان نیافته بودند جز اینکه خدا را بپرستند ، و در حالى که به توحید گراییده‏اند ، دین [ خود ] را براى او خالص گردانند ، و نماز برپا دارند و زکات بدهند ; و دین [ ثابت و ] پایدار همین است .

﴿البینة، 5

إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْکِتَابِ وَ الْمُشْرِکِینَ فِی نَارِ جَهَنَّمَ خَالِدِینَ فِیهَا أُولٰئِکَ هُمْ شَرُّ الْبَرِیَّةِ (6)

کسانى از اهل کتاب که کفر ورزیده‏اند و [ نیز ] مشرکان در آتش دوزخند ، [ و ] در آن همواره مى‏مانند ; اینانند که بدترین آفریدگانند .

﴿البینة، 6

إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُولٰئِکَ هُمْ خَیْرُ الْبَرِیَّةِ (7)

در حقیقت کسانى که گرویده و کارهاى شایسته کرده‏اند ، آنانند که بهترین آفریدگانند .

﴿البینة، 7

سوره العادیات

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ (0)

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿الزلزلة، 0

إِذَا زُلْزِلَتِ الْأَرْضُ زِلْزَالَهَا (1)

آن گاه که زمین به لرزش [ شدید ] خود لرزانیده شود ،

﴿الزلزلة، 1

وَ أَخْرَجَتِ الْأَرْضُ أَثْقَالَهَا (2)

و زمین بارهاى سنگین خود را برون افکند ،

﴿الزلزلة، 2

وَ قَالَ الْإِنْسَانُ مَا لَهَا (3)

و انسان گوید : « [ زمین ] را چه شده است ؟ »

﴿الزلزلة، 3

یَوْمَئِذٍ تُحَدِّثُ أَخْبَارَهَا (4)

آن روز است که [ زمین ] خبرهاى خود را باز گوید .

﴿الزلزلة، 4

بِأَنَّ رَبَّکَ أَوْحَى لَهَا (5)

[ همان گونه ] که پروردگارت بدان وحى کرده است .

﴿الزلزلة، 5

یَوْمَئِذٍ یَصْدُرُ النَّاسُ أَشْتَاتاً لِیُرَوْا أَعْمَالَهُمْ‌ (6)

آن روز ، مردم [ به حال ] پراکنده برآیند تا [ نتیجه ] کارهایشان به آنان نشان داده شود .

﴿الزلزلة، 6

فَمَنْ یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَیْراً یَرَهُ‌ (7)

پس هر که هموزن ذرّه‏اى نیکى کند [ نتیجه ] آن را خواهد دید .

﴿الزلزلة، 7

وَ مَنْ یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرّاً یَرَهُ‌ (8)

و هر که هموزن ذرّه‏اى بدى کند [ نتیجه ] آن را خواهد دید .

﴿الزلزلة، 8

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ (0)

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿العادیات‏، 0

وَ الْعَادِیَاتِ ضَبْحاً (1)

سوگند به مادیانهایى که با همهمه تازانند و با سمّ [ هاى ] خود از سنگ آتش مى‏جهانند !

﴿العادیات‏، 1

فَالْمُورِیَاتِ قَدْحاً (2)

و برق [ از سنگ ] همى جهانند ،

﴿العادیات‏، 2

فَالْمُغِیرَاتِ صُبْحاً (3)

و صبحگاهان هجوم آرند ،

﴿العادیات‏، 3

فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعاً (4)

و با آن [ یورش ] ، گَردى برانگیزند ،

﴿العادیات‏، 4

فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً (5)

و بدان [ هجوم ] ، در دل گروهى درآیند ،

﴿العادیات‏، 5

إِنَّ الْإِنْسَانَ لِرَبِّهِ لَکَنُودٌ (6)

که انسان نسبت به پروردگارش سخت ناسپاس است ،

﴿العادیات‏، 6

وَ إِنَّهُ عَلَى ذٰلِکَ لَشَهِیدٌ (7)

و او خود بر این [ امر ] ، نیک گواه است .

﴿العادیات‏، 7

وَ إِنَّهُ لِحُبِّ الْخَیْرِ لَشَدِیدٌ (8)

و راستى او سخت شیفته مال است .

﴿العادیات‏، 8

أَ فَلاَ یَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِی الْقُبُورِ (9)

مگر نمى‏داند که چون آنچه در گورهاست بیرون ریخته گردد ،

﴿العادیات‏، 9

سوره العادیات

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ (0)

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿العادیات‏، 0

وَ الْعَادِیَاتِ ضَبْحاً (1)

سوگند به مادیانهایى که با همهمه تازانند و با سمّ [ هاى ] خود از سنگ آتش مى‏جهانند !

﴿العادیات‏، 1

فَالْمُورِیَاتِ قَدْحاً (2)

و برق [ از سنگ ] همى جهانند ،

﴿العادیات‏، 2

فَالْمُغِیرَاتِ صُبْحاً (3)

و صبحگاهان هجوم آرند ،

﴿العادیات‏، 3

فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعاً (4)

و با آن [ یورش ] ، گَردى برانگیزند ،

﴿العادیات‏، 4

فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعاً (5)

و بدان [ هجوم ] ، در دل گروهى درآیند ،

﴿العادیات‏، 5

إِنَّ الْإِنْسَانَ لِرَبِّهِ لَکَنُودٌ (6)

که انسان نسبت به پروردگارش سخت ناسپاس است ،

﴿العادیات‏، 6

وَ إِنَّهُ عَلَى ذٰلِکَ لَشَهِیدٌ (7)

و او خود بر این [ امر ] ، نیک گواه است .

﴿العادیات‏، 7

وَ إِنَّهُ لِحُبِّ الْخَیْرِ لَشَدِیدٌ (8)

و راستى او سخت شیفته مال است .

﴿العادیات‏، 8

أَ فَلاَ یَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِی الْقُبُورِ (9)

مگر نمى‏داند که چون آنچه در گورهاست بیرون ریخته گردد ،

﴿العادیات‏، 9

سوره القارعة

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِیمِ‌ 

به نام خداوند رحمتگر مهربان‏

﴿القارعة، 0

الْقَارِعَةُ (1)

کوبنده ،

﴿القارعة، 1

مَا الْقَارِعَةُ (2)

چیست کوبنده ؟

﴿القارعة، 2

وَ مَا أَدْرَاکَ مَا الْقَارِعَةُ (3)

و تو چه دانى که کوبنده چیست ؟

﴿القارعة، 3

یَوْمَ یَکُونُ النَّاسُ کَالْفَرَاشِ الْمَبْثُوثِ‌ (4)

روزى که مردم چون پروانه [ هاى ] پراکنده گردند ،

﴿القارعة، 4

وَ تَکُونُ الْجِبَالُ کَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ‌ (5)

و کوه‏ها مانند پشمِ زده‏شده رنگین شود .

﴿القارعة، 5

فَأَمَّا مَنْ ثَقُلَتْ مَوَازِینُهُ‌ (6)

امّا هر که سنجیده‏هایش سنگین برآید ،

﴿القارعة، 6

فَهُوَ فِی عِیشَةٍ رَاضِیَةٍ (7)

پس وى در زندگى خوشى خواهد بود !

﴿القارعة، 7

وَ أَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَازِینُهُ‌ (8)

و امّا هر که سنجیده‏هایش سَبُک برآید ،

﴿القارعة، 8

فَأُمُّهُ هَاوِیَةٌ (9)

پس جایش « هاویه » باشد .

﴿القارعة، 9

وَ مَا أَدْرَاکَ مَا هِیَهْ‌ (10)

و تو چه دانى که آن چیست ؟

﴿القارعة، 10

نَارٌ حَامِیَةٌ (11)

آتشى است سوزنده .

﴿القارعة، 11